Günümüzde bence biz ebeveynlerin en zorlandığı konu;
Özgür çocuklar yetiştireceğiz derken kural tanımayan çocuklarla karşı karşıya kalmamız.
Kural koyarsak,
Kötü anne-baba olacağımızı düşünüyoruz.
Öncelikle şunu belirtmeliyim;
Kurallar kötü değildir.
Kuralları olan anne babalar da kötü anne baba değildir.
Kurallar ceza demek de değildir.
Evet özgür,
Kendine güvenen,
Mutlu çocuklar yetiştirelim.
Buraya kadar yanlış bir durum yok.
Peki yanlış nerede başlıyor?
Tam olarak "Özgürlük" kavramının yanlış algılanmasında başlıyor.
Eğer çocuk kendisine,
Başkasının haklarına,
Veya çevresine zarar veriyorsa,
Orada özgürlük bitmiş,
Sınırsız davranışlar başlamıştır.
Orada yanlış yapılan bir şeyler vardır.
Aslında bizim kadar çocuklar da kurallara ve sınırlara ihtiyaç duyarlar.
Çünkü; doğumdan itibaren dünya onlar için bilinmezliklerle doludur.
Eğer biz bu bilinmezliği sağlıklı sınırlarla çevrelemezsek,
Çocuk korkar.
Ne yapacağını,
Ne yöne gideceğini bilemez.
Kendini korumasız hisseder.
Problem davranışlar başlar.
Çocuklar kendilerini güvende hissetmek için de,
Zaman zaman bu sınırları yoklarlar.
Bizler bazen çocukla çatışmak istemediğimiz için,
Hayır demekten çekiniriz.
Böyle bir durumda önce çocuğun duygusunu kabul etmeliyiz ,
Yani empati yapmalıyız.
Örneğin; duvarı boyayan çocuğa,
"Duvarı boyamak eğlenceli geldi biliyorum".
Sonra sınırı belirlemeliyiz.
"Duvar boyamak için uygun bir yer değil."
En sonda da bir alternatif sunmalıyız.
"İstersen duvara büyük bir resim kağıdı yapıştırabiliriz."
Yani özetle belirleyeceğimiz sınırlar;
Basit,
Net,
Ve tutarlı olmalıdır.
